Αναγέννηση - Resurgence

Ζωγραφισμένα είδωλα, παρατημένα στην γωνιά των τύψεων.
Σαν να είδα ένα δάκρυ πάνω τους,
να προσπαθεί να αποτινάξει τον ζυγό της σοβαροφάνειας.
Μετά όμως, μόλις οι πορφυρές φωτεινές δέσμες του αττικού δειλινού
αντάμωσαν με τα ραγισμένα πρόσωπα,
αφού κοντοστάθηκαν να καταλάβουν γιατί η γύρη έχει στερέψει πια απ’τα λουλούδια,
σκούπισαν τις ανώφελες λύπες και ξεκίνησαν πάλι για το μακρινό ταξίδι τους.
Και για μια στιγμή μου φάνηκες ευτυχισμένη.

Painted idols, left in the corner of the remorses.
I thought I saw a tear on them,
trying to kick over the traces of the demureness.
But afterwards, when the red lighted beams of light of the Attic afternoon
met the cracked faces,
after they made a pause to understand why the pollen is dried up from the flowers,
they cleaned the unavailing sorrows and started again the long trip.
And for a moment I saw you happy.

Σπουργίτι - Sparrow

Πάντα περίμενε το φως να χτυπήσει με δύναμη τα κλειστά μάτια του,
Πάντα περίμενε τον αέρα να τον σπρώξει στις πιο φωτεινές γωνιές.
Πάντα περίμενε το πληγωμένο σπουργίτι να πετάξει και να του δείξει πώς να βρεί κι αυτός τον δρόμο του,
να του δείξει πώς διαβάζεται ο μαγικός χορός των σκιών από τις φλόγες των ρεσό, στους φρεσκοβαμμένους τοίχους με τα σημάδια από το ξεραμένο αίμα των κουνουπιών.
Και πώς τα κατάφερνε να χαμογελάει τα σκοτεινά απογεύματα, τότε που τα φτερά του ήταν ραγισμένα.

He was always waiting the light to hit with power his closed eyes.
He was waiting the wind to push him to the most lighted corners,
He was always waiting the wounded sparrow to fly and show to him how he can find his way also,
To show him how to read the magic dance of the shadows of the candles, in the fresh painted walls with the marks of the withered blood of the mosquitos.
And how the sparrow managed to laugh the dark afternoons, when the wings were broken.

Running - Τρέχοντας

Τρέχεις, τρέχεις στην έρημο,
δεξιά και αριστερά κανείς,
μόνο οι αμμόλοφοι με τις ρυτίδες τους,
μπροστά σου σαν να βλέπω την όαση, μα πρέπει να τρέξεις,
πιο γρήγορα, πιο δυνατά,
να νιώσεις τον ιδρώτα να στεγνώνει στο σώμα σου,
τόσο γρήγορα να τρέξεις,
χωρίς να κουραστείς,
χωρίς να γονατίσεις στην μέση του πουθενά.
Στην όαση θα ανταμώσεις με τ'αστέρια, το ξέρεις.
Έχει ξημερώσει πια,
κοιμήσου.

You are running, running in the desert,
right and left of you noone,
only the sandhills with their wrinkles,
infront of you I can see the oasis, but you have to run,
faster, harder,
to feel your swet drying in your body,
so fast you have to run,
without getting tired,
without kneeling in the middle of nowhere.
In the oasis you will meet with the stars, you know that.
It's dawning now,
go to sleep.

Πίστη

Πίστεψα πως ήσουν δίπλα μου,
πίστεψα πως τα όνειρα δεν γνωρίζουν από φόβο, από πόνο, από λάθος.
Και ακόμα πιστεύω,
πιστεύω πως η σκιά σβήνει μπροστά στο φως,
πως η πέτρα αντέχει στην φωτιά,
πως τα γλυκά όνειρα στο βόρειο τ'αστέρι κουρνιάζουν
και μας καληνυχτίζουν τα βροχερά βράδια μας.
Και θα πιστεύω πάντα πως για μια στιγμή χάθηκε το μονοπάτι που βαδίζαμε,
και θα πιστεύω πάντα πως τα γλυκά όνειρα εκεί ψηλά θα σε περιμένουν για ν'ανταμωσουν με την ματιά σου.

I believed that you were at my side,
I believed that the dreams don't know of fear, of pain, of mistakes.
And I still believe,
I believe that the shadow fades away infront of the light,
that the stone resists to the fire,
that the sweet dreams in the northern star perch,
and say goodnight to our rainy nights.
And I will believe for ever that the path in which we were walking was lost just for a moment,
and I will believe for ever that the sweet dreams up there are waiting to meet with your eyeglance.

Το επόμενο λιμάνι

Ξύπνημα

Ο χρόνος πλησιάζει,
και εσύ καλή μου με κλειστά μάτια
περιμένεις να ξεκλειδώσουμε τις ψυχές μας μπρος στη θάλασσα,
και μου λες ότι φτάνει να μας παρασύρει ένα γλυκό ανέμελο χαμόγελο για να οδηγηθούμε στο μεταίχμιο της κατάλληλης στιγμής.
Και σαν ανταμώσουν τα σύντομα όνειρα μας,
και όταν καλοσήμαδα θα ξυπνήσουν οι μοναχικοί μας πόθοι,
μην διστάσεις να μου ζητήσεις το γιατί,
το γιατί που κρυμμένο όπως είναι στα βάθη της σκέψης μου,
ακόμα ψάχνει να βρεί την απάντηση.

The time is approaching,
and you my dear,
with closed eyes you are waiting us to unlock our souls in front of the sea,
and you tell me that one sweat and carefree smile is enough to wash us away and drive us to the verge of the appropriate moment.
And when our passing dreams will meet,
when unanticipatedly our lonesome desires will wake,
don’t hesitate to ask me the why,
the why that as it is hidden in the soundings of my thoughts,
is still searching for the reply.

Νύχτα..

Άδεια χέρια, παλάμες ανοιχτές για σένα,
μικρό παιδί σαν να ζητάει μήλο σε συσσίτιο λιτό.
Μα να γεμίσουν με δάκρυα μπορώ να περιμένω,
και με αυτά τα δάκρυα την γαρυφαλλιά στον κήπο σου θα έρυω να ποτίσω.
Και μια νύχτα σκοτεινή το άνθος στο στήθος σου θα έρθω να ακουμπήσω.
Μα θα κοιμάσαι αγάπη μου και δεν θα καταλάβεις,
δεν θα με δεις να σε κοιτώ,
δεν θα με δεις να σβήνω.

Empty hands, palms open for you,
like a small child asking for an apple in a poor meal.
But I can wait until my palms are filled with tears,
and with these tears the carnation plant in your garden I will come to water.
And one semidark night the flower to your breast I will come to leave.
But you’ll be sleeping my love, and you will not understand,
you will see me watching at you,
you will not see me faiding out.